اثرات فارماکولوژیک روکسیترومایسیند

اقدام فارماکولوژیک
روکسی ترومایسین نسل جدیدی از آنتی بیوتیک های ماکرولید است که یک داروی نیمه مصنوعی ماکرولید 14 عضوی است. مکانیسم اثر آن مانند اریترومایسین است. این ماده عمدتاً به زیر واحد ریبوزوم باکتریایی 50S متصل می شود و سنتز پروتئین باکتریایی را با مسدود کردن انتقال پپتید و جابجایی mRNA مهار می کند، بنابراین نقش ضد باکتری ایفا می کند. مشخصه آن این است که می تواند به سرعت وارد ماکروفاژها، سلول های ریه، آلوئول ها و گلبول های سفید پلی مورفونوکلئر شود. طیف ضد باکتری روکسی ترومایسین مشابه اریترومایسین است و اثر ضد باکتریایی آن در شرایط آزمایشگاهی مشابه اریترومایسین است. اثر ضد باکتریایی in vivo 1-4 برابر قوی‌تر از اریترومایسین است. روکسی ترومایسین نسبت به اریترومایسین روی باکتری های گرم مثبت کمی ضعیف تر و نسبت به اریترومایسین روی لژیونلا پنوموفیلا اثر قوی تری دارد. فعالیت ضد میکروبی علیه کلامیدیا پنومونیه، مایکوپلاسما پنومونیه و اوره‌آپلاسما اوره‌آلیتیکوم مشابه یا کمی قوی‌تر از اریترومایسین است. روکسی ترومایسین دارای فعالیت ضد باکتریایی قوی علیه استافیلوکوکوس اورئوس (به استثنای MRSA)، استرپتوکوک ها (شامل استرپتوکوک های نوع A، B، C و استرپتوکوک پنومونیه است، اما به استثنای نوع G و انتروکوک)، کورینه باکتریوم، لیستریا، کاتامورا، و غیره. همچنین تأثیر مشخصی بر باکتری‌های خوراکی، باکتریوید نیجر، کوک گوارشی، پپتوسترپتوکوک، پروپیونی باکتریوم آکنه و سایر باکتری‌های بی‌هوازی، و همچنین توکسوپلاسما آنسفالیت، کلامیدیا، مایکوپلاسما، اوره پلاسما اوره‌آلیتیکوم، ترپونما پالیدوم و غیره دارد. روی هلیکوباکتر، گنوکوک، مننگوکوک، بوردتلا سیاه سرفه و غیره اثر ضعیفی دارد. روکسی ترومایسین می‌تواند اکثر باکتری‌های گرم مثبت را مهار کند و فعالیت ضد باکتریایی آن در برابر باکتری‌های بیماری‌زای رایج مانند استافیلوکوکوس اورئوس، استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس، پنوموکوک، باکتری‌های استرپتوکوکوس، استرپتوکوکوکوکوس، استرپتوکوکوس، استرپتوکوکوکوس، این باکتری‌ها را مهار کند. و لژیونلا در عفونت های تنفسی و پوستی مشابه اریترومایسین است. در برابر عفونت های ادراری و دستگاه تناسلی ناشی از کلامیدیا تراکوماتیس و اورهاپلاسما اوره لیتیکوم و در برابر ترپونما پالیدوم موثر است.

فارماکوکینتیک
روکسی ترومایسین به اسید مقاوم است و توسط اسید معده آسیب نمی بیند. این به خوبی از دستگاه گوارش جذب می شود و غلظت خونی بالایی دارد (بیشترین غلظت خونی روکسیترومایسین در بین تمام داروهای ماکرولیدی است). پس از یک دوز خوراکی 150 میلی‌گرم، غلظت دارو در خون پس از 2 ساعت به اوج خود رسید و میانگین آن 9/6 میکروگرم در میلی‌لیتر{3}} بود. پس از جذب، توزیع آن در بافت ها و مایعات بدن بیشتر از اریترومایسین است. غلظت دارو در لوزه‌ها، سینوس‌ها، گوش میانی، ریه‌ها، خلط، پروستات و سایر بافت‌های دستگاه ادراری تناسلی می‌تواند به سطوح درمانی موثر برسد. اما محتوای آن در شیر مادر بسیار کم است. ناحیه زیر منحنی زمان غلظت دارو (AUC) و حداکثر غلظت دارو در خون نسبت مستقیمی با دوز دارد. سرعت اتصال روکسی ترومایسین به پروتئین 96 درصد در غلظت خون 2.5 میلی گرم در لیتر است و نیمه عمر کلیرانس 8.{10}}.5 ساعت است که بسیار بیشتر از اریترومایسین است. داروها عمدتاً به شکل اصلی خود با مدفوع دفع می شوند و برخی نیز به صورت متابولیت های کاهش دهنده قند خون دفع می شوند. تقریباً 7.4 درصد دیگر از طریق ادرار دفع می شود. در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی، نیمه عمر طولانی شده و ناحیه زیر منحنی زمان غلظت دارو (AUC) افزایش می یابد. در بیماران مبتلا به سیروز شدید کبدی، نیمه عمر را می توان دو برابر افزایش داد. سرعت جذب روکسی ترومایسین تحت تأثیر سن قرار نمی گیرد و عموماً عوارض جانبی کمی دارد و سمیت کمی دارد.

تداخلات دارویی
1. ترکیب روکسی ترومایسین و سولفامتوکسازول (1:19) می‌تواند اثر مهاری هموفیلوس آنفولانزا را 2-4 برابر افزایش دهد و بروز مقاومت دارویی می‌تواند از 47.2 درصد به 10.0 درصد کاهش یابد. .
2. هنگامی که با مهارکننده های پمپ پروتون (مانند لانزوپرازول و امپرازول) ترکیب شود، فراهمی زیستی سیستمیک روکسی ترومایسین تغییر نمی کند، اما می تواند غلظت موضعی روکسی ترومایسین را در معده افزایش دهد. این اثر ممکن است به ترکیب روکسی ترومایسین و مهارکننده های پمپ پروتون برای از بین بردن هلیکوباکتر پیلوری کمک کند.
3. روکسی ترومایسین در صورت استفاده همراه با وارفارین ممکن است متابولیسم وارفارین را مهار کند، غلظت وارفارین خون را افزایش دهد و خطر خونریزی را افزایش دهد.
4. روکسی ترومایسین هنگامی که با داروهای بنزودیازپین مانند پرازورام، دیازپام، میدازولام و تریازولام ترکیب می‌شود، می‌تواند آنزیم‌های کبدی مسئول متابولیسم بنزودیازپین را مهار کند و با کاهش میزان کلیرانس، افزایش نیمه عمر، منجر به افزایش غلظت خونی داروهای بنزودیازپین شود. حجم توزیع
5. ترکیب روکسی ترومایسین و پیموزاید ممکن است متابولیسم پیموزاید را مهار کند و منجر به افزایش غلظت خونی پیموزاید شود و باعث ایجاد عوارض جانبی خاص قلبی عروقی مانند طولانی شدن فاصله QT، آریتمی و مرگ ناگهانی شود.
6. هنگامی که روکسی ترومایسین همراه با دیگوکسین استفاده می شود، می تواند میکروبیوت روده را که می تواند دیگوکسین را غیرفعال کند پاک کند و منجر به کاهش تخریب دیگوکسین در بدن و افزایش غلظت دیگوکسین در خون شود که منجر به واکنش های سمی می شود.
7. استفاده از روکسی ترومایسین در ترکیب با کلوپیدوگرل ممکن است منجر به افزایش غلظت خونی کلوپیدوگرل شود.
8. ترکیب روکسی ترومایسین و آستمیزول ممکن است منجر به افزایش غلظت خونی آستمیزول شود.
9. روکسی ترومایسین همراه با سیکلوسپورین استفاده می شود و ممکن است جذب سیکلوسپورین را تقویت کرده و در متابولیسم آن اختلال ایجاد کند و منجر به افزایش غلظت خونی سیکلوسپورین شود.
10. ترکیب روکسی ترومایسین و مشتقات ارگوتامین می تواند باعث مسمومیت حاد ارگوت (مانند وازواسپاسم محیطی) شود.
11. مصرف روکسی ترومایسین همراه با قرص های ضد بارداری تاثیری در اثربخشی داروهای ضد بارداری خوراکی ندارد.
12. روکسی ترومایسین تأثیر کمی بر کاربامازپین و رانیتیدین دارد.
13. اثر فارماکوکینتیک روکسی ترومایسین بر تئوفیلین مشابه اریترومایسین است اما نسبتاً خفیف است. می تواند نیمه عمر تئوفیلین را 8 درصد افزایش دهد و 16 درصد آن را از بین ببرد. در صورت استفاده همراه با تئوفیلین، دوز تئوفیلین نیازی به کاهش ندارد، اما غلظت دارو باید کنترل شود.
14. روکسی ترومایسین بر خلاف اریترومایسین تاثیری بر پارامترهای فارماکوکینتیک کاربامازپین ندارد و می توان به طور همزمان از آن استفاده کرد.