سایر کاربردهای لیدوکائین

لیدوکائینبه عنوان یکی از رایج ترین داروهای بی حس کننده موضعی شناخته شده است. اما آنچه ممکن است بسیاری از مردم ندانند این است که لیدوکائین به عنوان یک داروی بیهوشی، اثرات غیر بیهوشی زیادی نیز دارد که بسیار شگفت انگیز است. لیدوکائین علاوه بر اثر بیهوشی، اثر غیر بیهوشی آن نیز دارای ارزش کاربردی گسترده تری است، چشم انداز کاربرد خوبی دارد، بنابراین ارزش مطالعه بیشتر، کاربرد گسترده لیدوکائین و سایر بی حس کننده های موضعی را دارد.

لیدوکا بی حس کننده موضعی به عنوان مسدود کننده کانال سدیم دارای ثبات غشایی است و در برابر آریتمی های بطنی استفاده می شود. در سال های اخیر، با تعمیق تحقیقات دارویی و کاربرد بالینی لیدوکائین دارای عملکرد تنظیم کننده سیستم ایمنی و ایفای اثرات ضد التهابی در واکنش های التهابی پیوندهای متعدد، مهار کننده قابل توجه واکنش التهابی و آسیب حاد ریه، اثر حساس سازی است. داروهای ضد سرطان، آنتی باکتریال، محافظت از مغز و کاهش اختلالات شناختی پس از عمل (POCD) و سایر جنبه های نقش مورد توجه محقق بالینی است.

1. فعالیت ضد باکتریایی لیدوکائین

فعالیت ضد میکروبی بی حس کننده های موضعی برای اولین بار در 1909 گزارش شد. از طریق مطالعه 12{5}}{{6} نمونه باکتری بالینی، برخی از محققان دریافتند که لیدوکائین دارای درجات مختلف مهاری بر روی استافیلوکوکوس اورئوس، اشرشیاکلی و سایر باکتری‌های بیماری‌زا و قارچ‌های جدا شده است و میزان مهار با افزایش می‌یابد. افزایش غلظت بی حس کننده موضعی که به خوبی می تواند از انواع عفونت های بیمارستانی جلوگیری کند. برخی از مطالعات نشان داده اند که لیدوکائین و بوپیواکائین دارای اثر باکتریواستاتیک قابل توجهی در دوزهای بالینی رایج هستند ({8}}.5 درصد ~ 1.{11}} درصد لیدوکائین و 0.125 درصد ~ 0.25 درصد بوپیواکائین) و اثر باکتریواستاتیک تمایل به با افزایش تمرکز افزایش می یابد. علاوه بر این، 1 درصد لیدوکائین دارای اثر ضد باکتری قوی تری نسبت به 0.125 درصد بوپیواکائین بود. گزارش شده است که لیدوکائین چسبندگی و کموتاکسی گرانولوسیت ها را مهار می کند و سمیت سلولی عمومی دارد.

مطالعات نشان داده است که بی حس کننده های موضعی رشد سلولی اشریشیا کلی را مهار کرده و منجر به خروج محتویات سلولی و اختلال در تنفس می شود. در نتیجه، لیدوکائین برای جلوگیری از رشد میکروارگانیسم‌ها در فضای اپیدورال و کاتتر در طول بی‌حسی اپیدورال یا بی‌دردی طولانی‌مدت پس از عمل، ایمن و امکان‌پذیر است. مکانیسم فعالیت ضد باکتریایی داروهای بی حس کننده موضعی مانند لیدوکائین هنوز نامشخص است. این امکان وجود دارد که برهمکنش بین بی حس کننده های موضعی و ماکرومولکول های سطح سلول های باکتریایی یا غشای سلولی با غشای سلولی یوکاریوتی و پروکاریوتی تداخل داشته باشد، عملکرد غشای سلولی را تغییر داده و منجر به مرگ یا مهار رشد باکتری ها شود.

2. محافظت از مغز لیدوکائین

لیدوکائین می تواند به راحتی از سد خونی مغزی عبور کند و از ثبات غشایی برخوردار است. در شرایط فیزیولوژیکی طبیعی، غلظت یون در داخل و خارج سلول نسبتاً ثابت است و جریان یونی غیرطبیعی ممکن است در مراحل اولیه ایسکمی و هیپوکسی در سلول‌های مغز ظاهر شود. مطالعات نشان داده اند که لیدوکائین اثر محافظتی خاصی بر مغز دارد. نتیجه‌گیری می‌شود که لیدوکائین نه تنها می‌تواند مستقیماً رگ‌های خونی بزرگ در مغز و کل بدن را منقبض کند، بلکه رگ‌های کوچک مغزی را در محل آسیب گشاد می‌کند. انقباض عروق خونی بزرگ داخل جمجمه می تواند به سرعت فشار داخل جمجمه را کاهش دهد و تسکین اسپاسم میکروسیرکولاسیون در ناحیه کانونی می تواند خون رسانی به بافت مغز ایسکمیک را بدون شک "دزدیدن خون" بهبود بخشد.

مطالعات نشان داده اند که لیدوکائین حین عمل در بیماران مبتلا به برداشتن تومور فوق تنتوری می تواند متابولیسم اکسیژن مغز را کاهش دهد، گلیکولیز بی هوازی را کاهش دهد، ثبات گلوکز خون را حفظ کند، زمان بهبودی بعد از عمل را طولانی نکند، در محافظت از مغز نقش داشته باشد و به طور ایمن در جراحی مغز استفاده شود. مطالعات فوق نشان داده است که لیدوکائین اثر محافظتی بر روی مغز دارد و مکانیسم آن ممکن است از طریق مسدود کردن کانال های Na plus، K plus و Ca2 plus، کاهش غلظت Na plus و Ca2 plus داخل سلولی، کاهش مصرف ATP، محافظت از سلول های عصبی هیپوکسیک، کاهش خروجی پتاسیم پلاس، از آزادسازی اسیدهای آمینه تحریک‌کننده و رادیکال‌های آزاد اکسیژن جلوگیری می‌کند و آسیب بافت مغز را کاهش می‌دهد. بهبود جریان خون مغز و ایفای نقش محافظتی در مغز.

3. اثر ضد آریتمی لیدوکائین

لیدوکائین دارای اثر ضد آریتمی با طیف وسیع است. آریتمی های بطنی شامل سیستول زودرس بطنی، تاکی کاردی بطنی، فلاتر بطنی و فیبریلاسیون بطنی است. سه مورد اخیر به عنوان آریتمی های بدخیم شناخته می شوند که یکی از عوامل خطر مستقل برای مرگ ناگهانی قلبی هستند. آریتمی های بطنی بدخیم اغلب منجر به بدتر شدن همودینامیک، تسریع پیشرفت بیماری و حتی به خطر انداختن زندگی می شود.

به دلیل کلاس IB داروهای ضد آریتمی، لیدوکا به طور انتخابی روی فیبروسیت‌های پورکنژ و میوسیت‌های بطنی اثر می‌گذارد، که می‌تواند سرعت دپلاریزاسیون فاز را کاهش دهد، خود انضباط فیبرو پورکنژ را کاهش دهد، خروج K پلاس را تقویت کند و مدت زمان پتانسیل عمل را کوتاه کند، و دوره نسوز موثر را نسبتا طولانی می کند. اغلب برای پیشگیری و درمان آریتمی بطنی استفاده می شود. لیدوکائین می تواند عملکرد هدایت قلب را کند کند، انقباض قلب را مهار کند و برون ده قلبی را کاهش دهد. لیدوکائین برای مدت طولانی در ضد آریتمی بالینی استفاده می شود و تجربه بیشتری دارد. در مواجهه با آریتمی بطنی، پزشکان اغلب لیدوکائین را برای کنترل انتخاب می کنند که اثربخشی و ایمنی بالایی دارد.

4. لیدوکائین می تواند از التهاب بیش از حد جلوگیری کند

بسیاری از مطالعات نشان داده اند که لیدوکائین در پیشگیری و کنترل واکنش های التهابی ناشی از ضربه یا اندوتوکسین موثر است. لیدوکائین یک تثبیت کننده غشا است که از چسبندگی و تجمع نوتروفیل ها (PMN) جلوگیری می کند، آزادسازی رادیکال های آزاد اکسیژن و آنزیم های پروتئولیتیک را کاهش می دهد، غشاهای سلولی را تثبیت می کند، سیتوکین ها را تنظیم می کند و پاسخ های التهابی بیش از حد را مهار می کند. واسطه‌های التهابی LB4 و اینترلوکین 1 (IL{3}}) مواد شیمیایی PMN قوی هستند که باعث اتصال PMN، دفع، ترشح، تولید سوپراکسید و هم افزایی با پروستاگلانین E2 برای افزایش نفوذپذیری عروقی می‌شوند.

با سلول های تک هسته ای در شرایط آزمایشگاهی با غلظت های مختلف (2 تا 20 مول در لیتر)، لیدوکائین می تواند به طور قابل توجهی از انکوباسیون LB4، انتشار آلفا {3}} IL، یک مول غلظت لیدوکائین می تواند گلبول های سفید، ماست سل ها و آزادسازی بازوفیل ها را مهار کند. هیستامین، که لیدوکائین می تواند برخی از کلیدهای آزادسازی واسطه های التهابی و اثر ضد التهابی را مهار کند.

در کاربرد بالینی، تعدادی از مطالعات نشان داده اند که تزریق داخل وریدی حین عمل لیدوکائین می تواند عملکرد ایمنی بیماران را تنظیم کرده و بهبودی پس از عمل را تسریع کند. هرودر معادل انفوزیون لیدوکائین حین عمل در بیماران تحت عمل جراحی کولورکتال است. نتایج نشان داد که انفوزیون داخل وریدی لیدوکائین بعد از عمل می تواند بهبود عملکرد دستگاه گوارش را تسریع کند و به طور قابل توجهی طول مدت اقامت در بیمارستان را کوتاه کند. در همین حال، انفوزیون داخل وریدی لیدوکائین می تواند به طور قابل توجهی سطح بیان IL-6، IL-8، مکمل C3a، CD-11b و غیره را کاهش دهد. مکانیسم ممکن است اثر ضد التهابی لیدوکائین باشد. در مورد ترومای جراحی

گزارش شده است که در یک کارآزمایی کنترل شده تصادفی دوسوکور آینده نگر، انفوزیون لیدوکائین داخل وریدی به بیماران سرپایی لاپاروسکوپی داده شد و مشخص شد که شاخص بهبودی پس از عمل بیماران در گروه لیدوکائین به طور قابل توجهی بهبود یافته است و انفوزیون لیدوکائین داخل وریدی می تواند به طور قابل توجهی طول مدت اقامت در بیمارستان را کوتاه کند، و دوز مواد افیونی بیماران نیز به طور قابل توجهی کاهش یافت. در فرآیند PCIA عوارضی مانند فلبیت وجود دارد. افزودن لیدوکائین به پمپ ضد درد داخل وریدی می تواند به طور موثری از بروز فلبیت جلوگیری کند.

ممکن است لیدوکائین روی سلول‌های اندوتلیال عروقی و گیرنده‌های عصبی محیطی در نزدیکی نقطه سوراخ ورید اثر بگذارد که رگ‌های خونی را گشاد می‌کند و از پاسخ تحریک دیواره وریدی به تروکار و آزاد شدن عوامل التهابی سلول‌های اندوتلیال عروقی جلوگیری می‌کند. رگ های خونی گشاد شده جریان خون را تسریع می کنند و از تجمع پلاکت ها جلوگیری می کنند و در نتیجه از تشکیل میکروترومبوس و فلبیت جلوگیری می کنند. فلبیت ناشی از شیمی درمانی اغلب در کلینیک رخ می دهد. مطالعات نشان داده اند که تزریق داخل وریدی لیدوکائین با دوز کم به همراه دگزامتازون در پیشگیری از فلبیت ناشی از شیمی درمانی موثر است.

به هر حال، دوز کوچک تزریق داخل وریدی لیدوکائین بعد از عمل می تواند عمل ناشی از التهاب را کاهش دهد، عمل جراحی را کاهش دهد، نوعی از بی حس کننده های موضعی رایج در کلاس آمید استفاده می شود، مطالعات نشان داده اند که اثرات ضد التهابی دارد و لیدوکائین داخل وریدی بعد از عمل می تواند درد پس از عمل را کاهش دهد. کاهش مصرف مواد افیونی، کاهش پاسخ التهابی بدن، تسریع بهبود عملکرد دستگاه گوارش و کوتاه شدن زمان بستری در بیمارستان. مطالعه بیشتر در مورد اثر محافظتی و مکانیسم لیدوکائین بر کاهش عملکرد ایمنی ناشی از ترومای جراحی می تواند مبنای نظری جدیدی برای کاربرد لیدوکائین در درمان بالینی ضد التهابی ارائه دهد.

5. کاربرد لیدوکائین در آسیب حاد ریه

آسیب حاد ریه (ALI) آسیب اپیتلیوم آلوئولی و سلول های اندوتلیال عروقی ناشی از واکنش های التهابی در ریه ناشی از عوامل مختلف غیر از کاردیوژنیک است. مکانیسم بیماریزای آن بیان پاسخ التهابی سیستمیک بیش از حد و کنترل نشده در ریه ها است. پاتوفیزیولوژی زمینه ای یک پاسخ التهابی کنترل نشده است که بر نفوذ PMN و آسیب میکروواسکولار ریوی متمرکز است. در شرایط عادی، ترشح PMN و برداشتن بافت نکروزه یک پاسخ طبیعی بدن برای مقاومت در برابر تهاجم خارجی است. تحت تنظیم دقیق بدن، پاسخ التهابی به نواحی موضعی محدود می شود، اما زمانی که عفونت جدی باشد، مکانیسم تنظیمی از بین می رود و فعال شدن PMN از کنترل خارج می شود و منجر به گسترش پاسخ التهابی می شود.

بسیاری از مطالعات تجربی تایید کرده اند که لیدوکائین می تواند پاسخ التهابی PMN را مهار کند و آسیب حاد ریه ناشی از علل مختلف را کاهش دهد. در مدل آسیب ریه، پیش درمانی لیدوکائین داخل وریدی به طور قابل توجهی پویایی راه هوایی، اکسیژن رسانی، نفوذپذیری عروق ریوی، تغییرات هیستوپاتولوژیک و تغییرات بیوشیمیایی مایع لاواژ آلوئولار را در مقایسه با بیماران درمان نشده بهبود بخشید. در نتیجه، لیدوکائین می‌تواند غشای سلولی را تثبیت کند، روی PMN عمل کند، در تمام پیوندهای واکنش التهابی شرکت کند، مهاجرت PMN به بافت آسیب‌دیده، متابولیسم و ​​چسبندگی به سلول‌های اندوتلیال را مهار کند، در نتیجه علل مختلف را کاهش می‌دهد.